Παρά τα ξενύχτια, τις μαραθώνιες διαβουλεύσεις, τα πήγαινε - έλα των τροπολογιών, το κυνήγι της δόσης και το ατελείωτο κόψε - ράψε των μέτρων, η αλήθεια είναι ότι ο κ. Γιάννης Στουρνάρας έχει την πιο εύκολη δουλειά σε αυτήν την κυβέρνηση. Το έργο του κάθε υπουργού Οικονομικών σε ένα χρεοκοπημένο κράτος είναι άχαρο, οι αποφάσεις που καλείται να λάβει επώδυνες, αλλά τουλάχιστον το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να κινηθεί (δηλαδή η σπάνις των διαθέσιμων πόρων) είναι εκ των προτέρων γνωστό και δεδομένο. Εξίσου δεδομένη θα ήταν και η θέση του οποιουδήποτε υπουργού Οικονομικών, ακόμη και αν δεν υπήρχε η τρόικα ή οι περιορισμοί του ευρώ, όπως παραδέχεται πλέον (έστω και με μισόλογα) η αντιπολίτευση. Η χρεοκοπία παραμένει χρεοκοπία, όπως άλλωστε και η αδυναμία δανεισμού.Αντιθέτως, η πρόκληση που έχουν μπροστά τους οι υπόλοιποι υπουργοί και υφυπουργοί, καθώς και η ηγεσία της δημόσιας διοίκησης, εκτός υπουργείου Οικονομικών, είναι πολύ μεγαλύτερη. Το καθήκον τους δεν περιορίζεται στη διαχείριση της σημερινής πραγματικότητας, αλλά επεκτείνεται και στη δημιουργία μιας νέας. Η μεσοπρόθεσμη επιβίωση της χώρας μέσα στον ανεπτυγμένο κόσμο εξαρτάται από το κατά πόσον αυτοί οι άνθρωποι θα καταφέρουν να διασφαλίσουν τις συνθήκες για τη δημιουργία νέου πλούτου, στο περιβάλλον που διαμορφώθηκε μετά τη χρεοκοπία της Lehman Brothers και το προοδευτικό κλείσιμο των γραμμών πίστωσης, που οδήγησε την ελληνική οικονομία σε ύφεση, ήδη από το τέλος του 2008. Πρόκειται για ένα έργο πολύ πιο δύσκολο και πολύ πιο περίπλοκο από τις περικοπές δαπανών και τις αυξήσεις φόρων, κάτι που αποδεικνύεται άλλωστε και από το γεγονός ότι το διαρθρωτικό σκέλος του Μνημονίου συνάντησε πολύ μεγαλύτερες αντιστάσεις από το δημοσιονομικό.
Πολλοί θα αντιτείνουν ότι είναι αδύνατον να ξαναχτίσουν το ελληνικό κράτος και να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για ανάπτυξη όταν ο εκάστοτε υπουργός Οικονομικών τούς κόβει συνεχώς κονδύλια. Ωστόσο, η εμπειρία έχει δείξει ότι το πρόβλημά μας δεν ήταν πάντοτε τα χρήματα. Η Ελλάδα έχει περισσότερους γιατρούς ανά ασθενή και καθηγητές ανά μαθητή στον ανεπτυγμένο κόσμο, αλλά το επίπεδο υπηρεσιών εκπαίδευσης και περίθαλψης που παρείχε στους πολίτες της -ακόμη και πριν από την κρίση- ήταν κακό, με αποτέλεσμα όσοι μπορούν να χρησιμοποιούν τον ιδιωτικό τομέα. Ομοίως, ενώ οι κοινωνικές δαπάνες στην προ κρίσης Ελλάδα βρισκόταν στον ευρωπαϊκό μέσο όρο, η επίδραση που είχαν στη μείωση της φτώχειας ήταν υποπολλαπλάσια των αντίστοιχων επιδόσεων στη Δυτική Ευρώπη. Επίσης, σε συνέντευξή του στην «Κ» την προηγούμενη Κυριακή, ο Ευρωπαίος επίτροπος Περιφερειακής Πολιτικής, Γιοχάνες Χαν, εξέφρασε την εκτίμηση ότι η χώρα μας δεν θα πετύχει φέτος τον στόχο για την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων, κυρίως λόγω της αδυναμίας της δημόσιας διοίκησης και της ασυνεννοησίας μεταξύ των ελληνικών υπηρεσιών. Ο ίδιος δήλωσε ότι καθοριστικός παράγοντας για τη διστατικότητα ξένων επιχειρήσεων να επενδύσουν στη χώρα μας είναι το γεγονός ότι η καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης αγγίζει τα όρια της αρνησιδικίας. Στις διεθνείς έρευνες για την ανταγωνιστικότητα, οι επενδυτές δεν αναφέρουν ως τόσο μεγάλο εμπόδιο τις φορολογικές κλίμακες στην Ελλάδα όσο την πολυπλοκότητα της νομοθεσίας. Ακόμη και σήμερα, έπειτα από τόσες διακηρύξεις για «υπηρεσίες μιας στάσης» και απλοποίηση των διαδικασιών, φίλος που προσπάθησε να δημιουργήσει εταιρεία υγειονομικού ενδιαφέροντος στις Κυκλάδες χρειάστηκε να κάνει τρεις φορές τον γύρο του Αιγαίου, βασανιζόμενος από υπηρεσία σε υπηρεσία επί δύο μήνες, πριν εγκαταλείψει τελικά την προσπάθεια.
Γι’ αυτήν την κατάντια ελάχιστα ακούμε, τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από τους πρώην υπουργούς και μεγαλοστελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων, τα οποία καίτοι φέρουν τεράστια ευθύνη για το πού καταλήξαμε αποστασιοποιούνται τώρα από την κυβερνητική πολιτική λόγω «κοινωνικής ευαισθησίας». Η σιωπή τους αποδεικνύει ότι το μεγαλύτερο έλλειμμά μας σήμερα δεν είναι το δημοσιονομικό που αντιμετωπίζει ο κ. Στουρνάρας, αλλά το έλλειμμα προτάσεων για την επόμενη μέρα.
kathimerini