Ο τρόπος που λειτουργεί ή, για την ακρίβεια, που προσπαθεί να λειτουργήσει η Ευρωπαϊκή Ενωση κατά της κρίσης -και όχι μόνο- θυμίζει τις περισσότερες φορές κάποιον ο οποίος, ενώ δεν έχει καμία ακροβατική ικανότητα, «απειλεί» τους γύρω του ότι μπορεί να περπατήσει σε σχοινί πάνω από γκρεμό με δεμένα μάτια. Βάζει μάλιστα ακριβά στοιχήματα ότι μπορεί να το πετύχει, μόνο και μόνο επειδή έχει πάει πολλές φορές στο τσίρκο και έχει δει από μακριά πώς γίνεται. Ολοι, λοιπόν, γνωρίζουν ότι ακροβάτης διά παρατηρήσεως δεν γίνεσαι, χαμογελούν με συγκαταβατικότητα, βάζουν τα στοιχήματα και περιμένουν πότε ο άμυαλος φαφλατάς θα πέσει και θα τσακιστεί, για να εισπράξουν.
Είναι ηθελημένη άρνηση της πραγματικότητας και οπωσδήποτε επίδειξη μικρόνοιας να πιστεύουμε ότι το πρόβλημα της ευρωπαϊκής κρίσης εστιάζεται στο αν το ελληνικό χρέος θα υπερβεί ένα συγκεκριμένο όριο τα επόμενα χρόνια. Διότι εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς: Πόσο πιο βιώσιμο θα είναι το ελληνικό χρέος, αν το 2020 διαμορφωθεί στο 119,9% του ΑΕΠ και όχι στο 120,1%, εξέλιξη που θα το έθετε εκτός δημοσιονομικής «νομιμότητας»; Και όμως, για το σεβασμό ή την υπέρβαση αυτού του ορίου ερίζουν, εδώ και πολλούς μήνες, οι βασικοί από τους δανειστές μας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δείχνει να κλυδωνίζεται η Ευρωζώνη και «παίζει» το κεφάλι της η ελληνική κυβέρνηση.
Προφανώς, για την Ελλάδα είναι ζωτικό ζήτημα επιβίωσης να εξασφαλίσει ότι δεν θα πνίγεται τα επόμενα χρόνια από τα χρεολύσια παλεύοντας να περικόψει τα κόστη της για να πληρώσει τους οφειλόμενους τόκους. Ομως, αυτό δεν εξαρτάται από το αν σήμερα συμφωνηθεί μεταξύ των δανειστών της το ποιο είναι -θεωρητικά και αυθαίρετα- το όριο βιωσιμότητας, αλλά από το αν η χώρα θα αναπτύξει την ικανότητα να μη δημιουργεί υπέρογκα νέα χρέη στο μέλλον και αν η ίδια και το ευρωπαϊκό περιβάλλον της διαθέτουν αρκετή αξιοπιστία ώστε να υπάρχουν δανειστές διαθέσιμοι να δανείζουν/επενδύουν σ' αυτήν.
Ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση χρέους ξέσπασε στην Ελλάδα και στη συνέχεια στην υπόλοιπη Ευρώπη όταν οι αγορές, δηλαδή όσοι έχουν διαθέσιμα και λειτουργούν μέσα σε αυτές, αποφάσισαν ότι δεν είναι πλέον ασφαλές να δανείζουν χώρες που ενδεχομένως κάποτε να μην μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Η εκτίμηση αυτή δεν πρόκειται να μεταβληθεί όσο οι δανειστές βλέπουν μια Ευρωπαϊκή Ενωση να παραπαίει, να κωλυσιεργεί και γενικότερα να μην μπορεί να πράξει τίποτα περισσότερο από αποσπασματικές και αναποτελεσματικές κινήσεις. Οι αγορές περίμεναν εξαρχής μια επίδειξη δύναμης και αποφασιστικότητας. Και αυτό το παιχνίδι η Ευρώπη έδειξε να το χάνει από τις πρώτες κιόλας μέρες της κρίσης.
ΝΙΚΟΣ ΦΡΑΝΤΖΗΣ - ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Είναι ηθελημένη άρνηση της πραγματικότητας και οπωσδήποτε επίδειξη μικρόνοιας να πιστεύουμε ότι το πρόβλημα της ευρωπαϊκής κρίσης εστιάζεται στο αν το ελληνικό χρέος θα υπερβεί ένα συγκεκριμένο όριο τα επόμενα χρόνια. Διότι εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς: Πόσο πιο βιώσιμο θα είναι το ελληνικό χρέος, αν το 2020 διαμορφωθεί στο 119,9% του ΑΕΠ και όχι στο 120,1%, εξέλιξη που θα το έθετε εκτός δημοσιονομικής «νομιμότητας»; Και όμως, για το σεβασμό ή την υπέρβαση αυτού του ορίου ερίζουν, εδώ και πολλούς μήνες, οι βασικοί από τους δανειστές μας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δείχνει να κλυδωνίζεται η Ευρωζώνη και «παίζει» το κεφάλι της η ελληνική κυβέρνηση.Προφανώς, για την Ελλάδα είναι ζωτικό ζήτημα επιβίωσης να εξασφαλίσει ότι δεν θα πνίγεται τα επόμενα χρόνια από τα χρεολύσια παλεύοντας να περικόψει τα κόστη της για να πληρώσει τους οφειλόμενους τόκους. Ομως, αυτό δεν εξαρτάται από το αν σήμερα συμφωνηθεί μεταξύ των δανειστών της το ποιο είναι -θεωρητικά και αυθαίρετα- το όριο βιωσιμότητας, αλλά από το αν η χώρα θα αναπτύξει την ικανότητα να μη δημιουργεί υπέρογκα νέα χρέη στο μέλλον και αν η ίδια και το ευρωπαϊκό περιβάλλον της διαθέτουν αρκετή αξιοπιστία ώστε να υπάρχουν δανειστές διαθέσιμοι να δανείζουν/επενδύουν σ' αυτήν.
Ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση χρέους ξέσπασε στην Ελλάδα και στη συνέχεια στην υπόλοιπη Ευρώπη όταν οι αγορές, δηλαδή όσοι έχουν διαθέσιμα και λειτουργούν μέσα σε αυτές, αποφάσισαν ότι δεν είναι πλέον ασφαλές να δανείζουν χώρες που ενδεχομένως κάποτε να μην μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Η εκτίμηση αυτή δεν πρόκειται να μεταβληθεί όσο οι δανειστές βλέπουν μια Ευρωπαϊκή Ενωση να παραπαίει, να κωλυσιεργεί και γενικότερα να μην μπορεί να πράξει τίποτα περισσότερο από αποσπασματικές και αναποτελεσματικές κινήσεις. Οι αγορές περίμεναν εξαρχής μια επίδειξη δύναμης και αποφασιστικότητας. Και αυτό το παιχνίδι η Ευρώπη έδειξε να το χάνει από τις πρώτες κιόλας μέρες της κρίσης.
ΝΙΚΟΣ ΦΡΑΝΤΖΗΣ - ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ