Τώρα το θυμήθηκε. Θέλει αξιολόγηση. Όχι στο «παρά πέντε» αλλά στο «και δέκα». Ο δήμαρχος Αθηναίων, κάτοικος Χαλανδρίου θέλει πριν απολυθούν εκείνοι που του αναλογούν, να τους περάσει από κόσκινο. Να δει τι κάνουν, να τους ακούσει και να ετοιμαστεί καταλλήλως για να τους υπερασπιστεί. Ο δήμος Αθηναίων είναι ένας από τους ελάχιστους δήμους (λιγότεροι από 30 στους 325 δήμους της χώρας) που υπολόγισε πόσοι πρέπει να αποχωρήσουν. Ο δήμαρχος ανθίσταται επειδή ο κόσμος απολύεται στα τυφλά. Δεν έκανε όμως κάτι τόσα χρόνια για να υπάρξουν δίκαια κριτήρια στην επιλογή προσώπων.Στον Δήμο Αθηναίων γίνεται το εξής θαυμαστό. Διαρκώς εισέρχονται άτομα για έργο καθαριότητας και διαρκώς υπάρχει ανάγκη για άλλους. Μια διαρκής μάχη, με συμβασιούχους ληγμένων συμβάσεων που εξακολουθούν να παρέχουν υπηρεσίες, με άλλους πονηρούς που αντί να κρατάνε σκούπα έγιναν γραφιάδες. Έχουν αξιολογηθεί όλοι αυτοί; Όχι, γιατί για να αξιολογηθούν πρέπει πρώτα να καταμετρηθούν. Ο δήμαρχος λοιπόν, εκείνος που θέλει να αξιολογηθεί όλο το προσωπικό μέσα σε 10 ημέρες, δεν μπορεί να απαντήσει στο πιο απλό: πόσοι από εκείνους που είναι στο μισθολόγιο του Δήμου έχουν προσληφθεί από τον τομέα καθαριότητας. Πόσοι;
Ας υποθέσουμε ότι με έναν μαγικό τρόπο, με επιφοίτηση, ο δήμαρχος βρίσκει το νούμερο. Δεν χρειάζεται, ειδικά στον τομέα της καθαριότητας, να κάνει κάποια μεγάλη έρευνα για το αν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Μια βόλτα στην απαξιωμένη πόλη αρκεί. Ποτέ η Αθήνα δεν υπήρξε τόσο λερή. Τα πεζοδρόμια σε ορισμένα διαμερίσματα, ξέρετε, τα πυκνοκατοικημένα από μετανάστες, έχουν μαύρη κρούστα. Είναι να μην πέσει νεράντζι στο ρείθρο: μένει εκεί και σαπίζει. Και μην πει κανείς ότι έτσι ήταν πάντα. Παλιά γνωρίζαμε τον οδοκαθαριστή με το όνομά του. Αν τώρα δεν έρχεται κανείς να σκουπίσει είναι επειδή δεν προβλέπεται βάρδια.
Θα αποδεχόμασταν ότι ο δήμαρχος δεν τα πάει πολύ καλά στην καθαριότητα εάν έκανε άλλα πράγματα, αν είχε λάμψει ας πούμε από τον πολιτισμό και άλλες δράσεις. Γίνονται λίγα και στους άλλους τομείς. Γίνονται λίγα που κοστίζουν πολύ. Είναι χαρακτηριστική μια πρόσφατη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου. Δίδονται 17.700 ευρώ για την «Οργάνωση, σχεδιασμό και υλοποίηση εκδήλωσης για την Ημέρα του μετανάστη». Σε σχέση με πέρσι έγινε οικονομία, είχαν δαπανηθεί 40.000 ευρώ. Τι σημαίνει αυτό: για να γίνει μια εκδήλωση, μέσα σε εγκαταστάσεις του δήμου (πέρσι έγινε στην Τεχνόπολη), με το τίποτα (προβολή ταινίας, ανάγνωση βιβλίων) απαιτούνται εξωπραγματικά κονδύλια. Γιατί αυτά τα πολύ απλά δεν τα σχεδιάζουν υπάλληλοι του δήμου μέσα στο ωράριό τους με τα μέσα που παρέχει ο δήμος;
Τι θέλουμε να πούμε: αν οι εργαζόμενοι κάθονται αντί να δουλεύουν, αν τελικά περισσεύουν, δεν είναι αποκλειστικά από δική τους τεμπελιά ή από το θράσος του βολεμένου. Περισσεύουν επειδή δεν έχουν συγκεκριμένα καθήκοντα στο ημερήσιο πρόγραμμά τους. Έχει δίκιο λοιπόν ο κ. Καμίνης όταν λέει ότι πρέπει να γίνει αξιολόγηση. Να αρχίσει από τον εαυτό του.
ΤΟ ΒΗΜΑ