Εχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τους πολιτικούς μας είτε σαν ήρωες είτε σαν δαίμονες και μάλιστα οι ιδιότητες αυτές συνήθως απονέμονται από τις ομάδες που αποκαλούμε διαμορφωτές πολιτικής άποψης, οι οποίες, υπηρετώντας συγκεκριμένα αντικρουόμενα πολιτικά συμφέροντα, δεν διστάζουν να αποδώσουν διπλές ιδιότητες στα ίδια πολιτικά πρόσωπα.
Είναι ήρωας ο κ. Σαμαράς, γιατί θα σώσει τη χώρα από το χειρότερο εφιάλτη της διατηρώντας την στην Ευρωζώνη, ή δαίμονας, γιατί θα υιοθετήσει παρεμβάσεις που θα τη βυθίσουν ακόμη πιο βαθιά στη δίνη της ύφεσης και της ανεργίας;
Είναι δαίμονας ο κ. Παπανδρέου, γιατί παρέδωσε τη χώρα στο διεθνή έλεγχο και της άνοιξε την πόρτα της κρίσης αποκαλύπτοντας διεθνώς την αναξιοπιστία της και τη διαφθορά της, ή ήρωας, επειδή προσπάθησε να ξεκινήσει το πρόγραμμα αποκατάστασής της;
Είναι ήρωας ο κ. Κουβέλης, επειδή αρνείται να προσυπογράψει τις δραματικές ανατροπές στα ελληνικά εργασιακά δεδομένα, ή δαίμονας, επειδή λόγω των επιλογών του ενδέχεται να διαρραγεί η κυβερνητική σταθερότητα και να οδηγηθούμε σε δρόμους σκοτεινούς; Είναι ήρωας ο κ. Τσίπρας, επειδή προβάλλει αντιστάσεις στις «πολιτικές μνημονίου», ή δαίμονας, επειδή ετοιμάζεται να οδηγήσει τη χώρα στο επαχθές άγνωστο;
Η απάντηση είναι απλή. Δεν χρειαζόμαστε ούτε ήρωες ούτε δαίμονες. Θέλουμε μάλλον «κοινούς θνητούς», που να διατηρούν τις καλές προθέσεις τους απέναντι στον τόπο, που να αποδέχονται τους κανόνες της λογικής και να διαθέτουν τη στοιχειώδη ικανότητα να τους εφαρμόσουν στη διακυβέρνηση της χώρας σε κάθε επίπεδο.
Αλλά ουδείς μάς έχει δώσει την ευκαιρία να το συνειδητοποιήσουμε αυτό, γιατί και οι ήρωες και οι δαίμονες πρέπει να συνυπάρχουν στο πολιτικό σκηνικό, για να στηρίζουν αλλήλους και να τεκμηριώνουν την ανάγκη της παρουσίας τους μόνο και μόνο με τη μεταξύ τους διαμάχη ως μια ακόμη αναπαράσταση τις διατοπικής και διαχρονικής μάχης του καλού με το κακό.
Καθώς έρχονται μέρες που η καθημερινότητά μας θα γεμίσει ακόμη περισσότερο με εξελίξεις που θα περιλαμβάνουν «ήρωες και δαίμονες», ίσως είναι η πλέον κατάλληλη στιγμή να απομακρυνθούμε όσο πιο πολύ γίνεται από τους πωλητές «ηρώων ή δαιμόνων», αφού ούτως ή άλλως τα επιχειρήματά τους είναι γνωστά, επαναλαμβανόμενα και δεν διαφέρουν, όσον αφορά τις προθέσεις, από αυτά ενός πωλητή που διαλαλεί την κερδοφόρα πραμάτεια του. Αν ξεκαθαρίσουμε κάπως τη διαφορά της αγοραπωλησίας από την πολιτική, ίσως να είναι μια αρχή.
ΝΙΚΟΣ ΦΡΑΝΤΖΗΣ - ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΙ