Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, θυμώνω και με τους φίλους μου που ψωμίζονταν στα γνωστά επαγγέλματα - φούσκες, της δανεικής ευημερίας και της δημόσιας και ιδιωτικής υπερκατανάλωσης, οι οποίοι τώρα αναγκαστικά θα πρέπει να προσαρμοστούν σε μία οικονομία που δεν μπορεί να απορροφήσει τις ειδικότητές τους. Πολλοί από αυτούς τους σημερινούς 35άρηδες, όμως, την πιο προικισμένη υποτίθεται γενιά της νεότερης Ελλάδας, είχαν επίσης μολυνθεί από τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία: ξεκίνησαν δουλειά θεωρώντας (ίσως υποσυνείδητα) ότι θα ολοκληρώσουν τον εργασιακό τους βίο στον ίδιο εργοδότη. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι δεν ενδιαφέρθηκαν καθόλου να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους στο μεσοδιάστημα μέχρι την κρίση και σήμερα βρίσκονται επί ξύλου κρεμάμενοι. Πόσοι γραμματείς εγκατέλειψαν τα αγγλικά τους στο «λόουερ» του σχολείου, πόσοι δημοσιογράφοι δεν μάθαμε αρκετά καλά μια δεύτερη ξένη γλώσσα ώστε να μπορούμε να εργαζόμαστε σε αυτήν, πόσοι θεωρήσαμε ότι η εκπαίδευση τελειώνει με το ΙΕΚ (ή και το μεταπτυχιακό) και δεν συνεχίζεται σε όλη μας τη ζωή, πόσοι μηχανικοί και γραφίστες δεν παρακολούθησαν τις νέες εξελίξεις στον κλάδο τους, πόσων από εμάς οι γνώσεις υπολογιστών εξαντλούνται στην πληκτρολόγηση κειμένων, πόσοι αποφύγαμε να ρισκάρουμε και να αλλάξουμε ειδικότητες; Σήμερα, όλοι αυτοί που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είχαν καλοβολευτεί και παραμελήσει το εργασιακό τους προφίλ ούτε να διεκδικήσουν με αξιώσεις θέσεις εργασίας στην Ευρώπη μπορούν, ούτε έχουν προσόντα που θα τους χρησιμεύσουν στη νέα ελληνική πραγματικότητα στο μέλλον. Θα πρέπει λοιπόν να ξεκινήσουν από την αρχή. Φυσικά, υπάρχουν και νέοι που τα έκαναν όλα σωστά και σήμερα δυσκολεύονται. Υπάρχουν και πολλοί όμως που έχτισαν το σπίτι τους από άχυρα, νομίζοντας ότι δεν θα φυσήξει ποτέ.
Οχι μόνο ξεχάσαμε την ιστορία με τα τρία γουρουνάκια, δεν μάθαμε και τίποτα από όλους αυτούς τους μετανάστες τους οποίους απασχολούσαμε ανασφάλιστους επί 20 χρόνια και τώρα τους κατηγορούμε για όλα μας τα δεινά: τη κυρία Λίζα από τη Γεωργία, για παράδειγμα, η οποία εργαζόταν στο πιο σίγουρο Δημόσιο του κόσμου - τον οργανισμό τηλεπικοινωνιών της Σοβιετικής Ενωσης. Και όμως, οι βεβαιότητές της κατέρρευσαν, αναγκάζοντάς την να περπατήσει (κυριολεκτικά!) μέχρι την Ελλάδα, ώστε να συντηρήσει με τη δουλειά της μία εξαμελή οικογένεια. Και αν η Λίζα είναι μία ακραία περίπτωση, που επιβεβαιώνει τον νόμο του Δαρβίνου για την επιβίωση όσων προσαρμόζονται στις συνθήκες, τότε ας παραδειγματιστούμε τουλάχιστον από τη συνάδελφό μου (ας την ονομάσουμε Αριάδνη), η οποία, όταν έκλεισε η εφημερίδα όπου εργαζόταν, δεν κάθησε να κλάψει τη μοίρα της στην Αθήνα, πιστεύοντας τις αρλούμπες των λαϊκιστών ότι είναι δυνατή η επιστροφή στον προ 2009 «παράδεισο» της κρατικής διαφήμισης. Με το επίδομα ανεργίας και τις οικονομίες της πήγε στο Βερολίνο. Με εντατικά καθημερινά μαθήματα, σε 8 μήνες είχε επάρκεια στα Γερμανικά. Σε 10 μήνες προσελήφθη σε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες δημοσίων σχέσεων της Ευρώπης. Η μικρή της Οδύσσεια δεν ήταν ευχάριστη, αλλά ούτε συγκρίνεται με τον Γολγοθά της Λίζας ή των πατεράδων μας, που έχτισαν τις ζωές τους πάνω στα ερείπια του πολέμου. Το κυριότερο: Η Αριάδνη δεν φοβήθηκε τις αναποδιές, οι αναποδιές φοβήθηκαν την Αριάδνη.
καθημερινή