Το να πετάξει μια μεγάλη ομάδα συγκεντρωμένων ανθρώπων αυγά σε σένα το ίδιο ή τη φωτογραφία σου διαφέρει μόνο σε ένα σημείο. Αν τα φας ο ίδιος θα πρέπει μετά να ξεπλυθείς.
του Στρατή Μαζίδη
Κατά τα λοιπά ο εξευτελισμός παραμένει ο ίδιος. Σε κάθετο τηγάνι όμως μετετράπη και η φωτογραφία του "εθνάρχη" Κωνσταντίνου Καραμανλή, του ηγέτη που ενώ δεν είναι άμοιρος ευθυνών ούτε αυτός για τα δεινά του ελληνικού λαού, τον πέταξε όπως ο ίδιος είχε πει στα βαθιά δίχως να γνωρίζει μπάνιο.
Ο εμπαιγμός αυτών των ανθρώπων ήταν μεγάλος. Αντιγράφω από το newsit:
"Επένδυσα τους κόπους μιας ζωής, 110.000€ για να έχω για μια ώρα ανάγκης. Θα πάρω, αν πάρω, 60.000 το 2042" δήλωση μιας μικροομολογιούχου.
Ένας άλλος είπε ότι επένδυσε 400.000 ευρώ. "Θα μου δώσουν 60.000€ από το EFSF έως το 2014 και μετά, από 2022 έωε το 2043 θα μου γίνουν 6.000 το μήνα. Πούλησα ακίνητο που είχε φτιάξει μετά από 50 χρόνια δουλειάς"!
Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ θα πάρουν ότι πάρουν, αν πάρουν, μετά θάνατον. Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι εμπιστεύθηκαν το ελληνικό κράτος. Δάνεισαν την πατρίδα τους. Επένδυσαν τους κόπους μιας ζωής. Και τελικώς τα χρήματά τους πήγαν και αυτά στο πάρτυ των ολίγων των τελευταίων δεκαετιών.
Είδαν τον κο Παπαδήμο να ξεπληρώνει ένα κερδοσκοπικό fund των νήσων Κέημαν με μισό δις ευρώ την περασμένη άνοιξη το οποίο είχε αποκτηθεί με ένα ελάχιστο ποσοστό της ονομαστικής του αξίας ενώ λίγο πιο μπροστά κούρεψε με την ψιλή τη δική τους περιουσία.
Θα μου πείτε; Θα δάνειζες ποτέ έναν μπατίρη; Έναν που ξέρει μόνο να καταναλώνει αλλά όχι να παράγει;
Δεν είναι όμως τόσο απλό. Τα χρήματα που κουρεύθηκαν δεν ήταν μόνο απλά χαρτιά. Ήταν οι υπερωρίες, οι διπλοβάρδιες, οι στερήσεις, ένα κεφάλαιο για τα παιδιά και τα εγγόνια. Επίσης υποτίθεται ότι υπάρχει μια σχέση εμπιστοσύνη μεταξύ κράτους - πολιτών.
Και για αυτό ακριβώς εκτιμώ πως τα αυγά ήταν μόνο η αρχή.
του Στρατή Μαζίδη
Κατά τα λοιπά ο εξευτελισμός παραμένει ο ίδιος. Σε κάθετο τηγάνι όμως μετετράπη και η φωτογραφία του "εθνάρχη" Κωνσταντίνου Καραμανλή, του ηγέτη που ενώ δεν είναι άμοιρος ευθυνών ούτε αυτός για τα δεινά του ελληνικού λαού, τον πέταξε όπως ο ίδιος είχε πει στα βαθιά δίχως να γνωρίζει μπάνιο.Ο εμπαιγμός αυτών των ανθρώπων ήταν μεγάλος. Αντιγράφω από το newsit:
"Επένδυσα τους κόπους μιας ζωής, 110.000€ για να έχω για μια ώρα ανάγκης. Θα πάρω, αν πάρω, 60.000 το 2042" δήλωση μιας μικροομολογιούχου.
Ένας άλλος είπε ότι επένδυσε 400.000 ευρώ. "Θα μου δώσουν 60.000€ από το EFSF έως το 2014 και μετά, από 2022 έωε το 2043 θα μου γίνουν 6.000 το μήνα. Πούλησα ακίνητο που είχε φτιάξει μετά από 50 χρόνια δουλειάς"!
Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ θα πάρουν ότι πάρουν, αν πάρουν, μετά θάνατον. Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι εμπιστεύθηκαν το ελληνικό κράτος. Δάνεισαν την πατρίδα τους. Επένδυσαν τους κόπους μιας ζωής. Και τελικώς τα χρήματά τους πήγαν και αυτά στο πάρτυ των ολίγων των τελευταίων δεκαετιών.Είδαν τον κο Παπαδήμο να ξεπληρώνει ένα κερδοσκοπικό fund των νήσων Κέημαν με μισό δις ευρώ την περασμένη άνοιξη το οποίο είχε αποκτηθεί με ένα ελάχιστο ποσοστό της ονομαστικής του αξίας ενώ λίγο πιο μπροστά κούρεψε με την ψιλή τη δική τους περιουσία.
Θα μου πείτε; Θα δάνειζες ποτέ έναν μπατίρη; Έναν που ξέρει μόνο να καταναλώνει αλλά όχι να παράγει;
Δεν είναι όμως τόσο απλό. Τα χρήματα που κουρεύθηκαν δεν ήταν μόνο απλά χαρτιά. Ήταν οι υπερωρίες, οι διπλοβάρδιες, οι στερήσεις, ένα κεφάλαιο για τα παιδιά και τα εγγόνια. Επίσης υποτίθεται ότι υπάρχει μια σχέση εμπιστοσύνη μεταξύ κράτους - πολιτών.
Και για αυτό ακριβώς εκτιμώ πως τα αυγά ήταν μόνο η αρχή.